Sensitive endpointlarni himoyalashda eng samarali yondashuvlardan biri bu auth level va risk based decision mexanizmlaridir. Bu yondashuv login qilingan yoki qilinmagan degan ikkilik modeldan chiqib, foydalanuvchining hozirgi ishonch darajasini baholashga asoslanadi.

Amaliyotda bu quyidagicha ishlaydi.

Access token ichida auth_level yoki auth_context degan maydon bo‘ladi. Masalan basic, reauth, mfa kabi qiymatlar. Har bir sensitive endpoint esa minimal talab qilinadigan auth levelga ega bo‘ladi. Agar foydalanuvchining tokenidagi daraja yetarli bo‘lmasa, server amaliyotni bajarmaydi va qo‘shimcha tasdiqlashni talab qiladi.

Risk based decision esa auth levelni dinamik boshqarishga yordam beradi. Tizim har bir harakatni kontekstga qarab baholaydi. IP manzil o‘zgarganmi, qurilma yangi emasmi, joylashuv keskin almashganmi, foydalanuvchi odatdagidan boshqacha harakat qilyaptimi kabi signallar hisobga olinadi.

Agar risk past bo‘lsa, tizim foydalanuvchini bezovta qilmaydi. Agar risk o‘rtacha bo‘lsa, re-auth talab qilinadi. Agar risk yuqori bo‘lsa, 2FA yoki boshqa step-up verification yoqiladi. Shu tariqa xavfsizlik va qulaylik o‘rtasida balans saqlanadi.

Texnik jihatdan buni amalga oshirish uchun barcha sensitive endpointlar bitta joyda markazlashtirilgan qaror mexanizmidan o‘tadi. Middleware yoki policy layer risk score hisoblaydi va talab qilinadigan auth levelni aniqlaydi. Endpointlar esa faqat shu qarorga amal qiladi.

Muhim nuqta shundaki, risk based tizimlar mukammal bo‘lishi shart emas. Hatto oddiy signal asosidagi yondashuv ham butunlay statik xavfsizlik modelidan ancha ustun bo‘ladi.